Chattphol's profile¤¯`••._.･ﾟ¯`••._.•★|G||e...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
¤¯`••._.･ﾟ¯`••._.•★|G||e||d||i||c||u||L||O||u|S|☆•´´¯`••._.•`ﾟ･¤[[[]]][[[]]][[[]]][[[]]][[[]]][[[]]][[ l_l L t R a [s] p A c e S ]][[[]]][[[]]][[[]]][[[]]][[[]]][[[]]][[[]]] |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
03 September นิติ ฬTYT
หลังจากสอบสัมพาดอะไรต่อมิอะไรไป
ตอนนั้นรู้ตัวแล้วว่า เราเลือกทางใหม่แล้ว การหวนคินถึงว่าถ้าเรายังอยู่ที่เกษตร มันจะเป็นอย่างไง ก็ต้องตัดทิ้งทันที และรู้ตัวว่าจะต้องอ่านหนังสือมาก เลยเริ่มซื้อหนังสือที่มีแต่ตัวหนังสือมาอ่าน สัญญากับตัวเองว่า ถึงจะไม่ได้เรียนภาษาอังกฤษ เหมือนกะที่เรียนที่นู่นแล้ว ก้อจะทำที่เรียนอยู่ให้ดีที่สุด นี่คงเป็นชะตา ที่ไม่อาจจะเลี่ยงได้ คิดไปแบบนั้น จะตั้งใจและพยายาม จะไม่นับหนึ่งใหม่เป็นครั้งที่สอง หลังจากวันสอบสัมพาด
ก็เป็นวันรับน้อง ตอนนั้นตื่นเต้นมาก เหมือนตัวเองกลับไปเป็นปีหนึ่งอีกครั้ง (ก้อเปงจริงนิหว่า) ไม่รู้ว่าเป็นเด็กซิ่วจะต้องทำไตัวยังไง กลัวหาเพื่อนไม่ได้ รู้สึกว่ามันจะใหม่ไปซะหมด รับน้องที่จุฬาประทับใจมากเพราะรับกันหลายวันทีเดียว
รู้สึกชอบมาก ทั้งพี่ๆและเพื่อน แต่ตอนแรกก้อไม่รู้จักใครมากรัก เพราะมีกันตั้ง สองร้อยกว่าคน เทียบกับที่เก่าแล้วมากกว่าประมาณ เจ็ดเท่า คงได้ รู้จักกับเพื่อนก้อทำเหมือนปีที่แล้ว แอดเอ็มไปคุยกันก่อน เวลาไป ม หรือมีข่าวสารจะได้ไม่เหวอ แอดไปหลายคน แต่ที่สนิทๆกันจนถึงตอนนี้ก้อคงมี เขียดทอด(นพ) ดำ (ปูน) นิก เป็นเด็กซิ่วยากมั้ย ไม่ยากเลย เพียงแค่ลืมๆไปซะ ว่าเราเคยผ่านชีวิตมหาลัยมาหนึ่งปี ดีใจและมีความสุขให้เหมือนส่าเราเอ็นติดใหม่ๆ ปล่อยตัวไป ไม่บอกก้อไม่มีใครรู้ว่าซิ่ว เพราะเราก้อเนียนไป หน้าเด็ก ไง ห้าๆๆๆ รับน้องมหาลัยได้รู้จักเพื่อนๆพี่เยอะแยะ เลยทีเดียว รับน้องเกษตร
เป็นน้่องเค้าแล้ว ก้อไปเปงพี่เค้าบ้าง จะได้คุ้ม รับน้องที่เกษตรคราวนี้ ปีสองโดนหมายหัว แบบจากพี่ๆ เป็นปัญหาน่าเบื่อ ถ้าจะเปรียบกับระบบกฎหมาย ก้อคงเหมือนกับว่า รัฐบาลตัดสินใจบริหารงาน โดยไม่ได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภานั่นเอง พี่ๆจึงโกรธแค้น อีกทั้งเกอดปัญหา อิงค์ปก อิงค์เป ที่เหมือนฝ่ายค้าน ทะเลาะแทบจะตีกันซุ้มแตก เลยทำให้ปัญหามันระอุเหมือน ห้องโนคะร้อน แคลิฟอเนียร์ ว๊าว เลยก้อว่าได้ เหตุเพราะปีหนึ่ง อย่างพวกเราเห็นว่าอยากจะจัดรับน้องมากกว่าหนึ่งวัน เพราะปีที่แล้วเหมือนมันยังไม่สุด แต่ไม่สามารถใช้สถานที่ที่คณะได้ เพราะว่าเค้ากำลังปรับปรุง อะไรซักอย่าง จำไม่ได้ ก้อเลยวางแผน เนื่องจากทางคณะต้องการความเป็นเอกภาพระหว่างอิงค์เป และแก การจัดรับน้องครั้งนี้จึงต้องขอมติความเห็นชอบจาก อิงคืเป ซึ่งคุยไปคุยมาก้อกลายเปงว่าอิงค์เปไม่อยากให้มีเพราะยุ่งยาง และคนเยอะ อิงค์ปกสรุปว่าเมิงไม่จัดให้น้องเมิงก้อเรื่องขจงเมิง กูจะจัดให้น้องกู โอเค๊ และก้อไม่ได้บอกรุ่นพี่ เพราะสาเหตุใดก้อช่างแม่งละกัน ก้อเลยไปจัดนอกสถานที่ สวนรถไฟ โดยไม่เอาน้องๆอิงคืเปไปด้วยเพราะเยอะ ดูแลไม่ไหว เกิดล้มตายมากูจะซวย ก้อวางแผนกันว่าจะให้พี่ไปเนียน เราก้อเสนอตัวอยากเนียนไปบ้าง แต่ก้อไปสายไง ก้อเลยคิดว่าคงล้มเลิก ไปถึงตอนแรกไม่ได้เตี้ยม อยู่ดีๆ ฝ้ายพูดขึ้นมา ว่านี่น้องปีหนึ่งเหมือนกัน แต่มาสาย ชื่อน้องกอล์ฟค่ะ เอาและกูงานเข้าๆ ก้อเลยถูไถไป บอกตรงๆมันช่ำชองมาก เพราะเพิ่งจะไปเปงน้องเค้ามา เลยรู้ว่าต้องทำไง ทุกอย่างเลยสมูท แต่เสียอย่างเดียว ไอ้พวกเพื่อนๆทั้งหลายที่ชอบหลุดกันเอง อำแม่ง เรียกน้องกอล์ฟ แต่ห้องคำพ่วง เหี้ยมาด้วย เล่นเอาน้องๆคนอื่นตกใจ วันนั้นสนุกมากได้เนียน ได้ขอเบอร์น้องมากมาย แล้วเบอร์ก้อหายไปหมดแล้ว เพราะโทรศัพท์เจ๊ง เอิ่มๆๆๆๆ ตอนก่อนจะเฉลย ได้เนียนแปปเดียวเอง มีการโหวต ขวัญใจปีหนึ่ง ชาย หญิง และโหวตรุ่นพี่ด้วย ปรากฎว่าได้ตำแหน่งด้วยคับพี่น้อง ตกใจ สงสัยน้องคงจะโหวตให้กับหน้าตานั่นเอง ห้าๆๆ ขอบคุณมั่กมาก ที่ช่วยสร้างความมั่นใจ (ผิดๆ) ให้ว่าหน้าตาดี รับน้องวันนั้นเสร็จก้อไม่ค่อยได้เจอเพื่อนที่นั่นอีกเลย เพราะก้อเปิดเรียน ไปรับน้องบ้านใหญ่ที่จุฬาก้อไปแค่วันเดียว ไม่ได้ค้าง อยู่บ้านแคมบริดจ์ หือๆๆ รับน้องผ่านไปพร้อมกัยการแดกของฟรีที่พี่ๆเลี้ยง เยี่ยมมากๆ เปิดเทอม ๆ
กิจกรรมเยอะ ไม่ได้เรียนเลยก้อว่าได้ เรียกว่ากิจกรรม ลงเป็นแกนสันไว้ด้วย แล้วก้อลงกีฬาเฟรชชี่ ลงแบดอย่างเดียว แต่คัดไม่ผ่าน ได้เล่นวอลเล่ย์แทน ซึ่งก้อแพ้ เชี้ยมาก เจ็บใจๆๆ อดได้เสื้อทีมเลย กิจกรรมอีกกิจกรรมที่ต้องกล่าวถึง คือห้องเชียร์ ซึ่งแปลกกว่าเกษตร คือต้องเข้าทุกวัน โอ้ กูจะไม่เข้าก้อไม่ได้ เพราะอยู่เกษตรก้อเข้า ถ้าไท่เข้ามันเหมือนเหงแก่ตัวเกินไป อีกอย่างผ่านมาแล้ว มันก้อไม่มีอะไรมากกว่าคำว่ากดดัน ห้องเชียร์ที่นี่ ไม่ดหดเท่าเกษตร เข้าแล้วสนุก จะเหนื่อยก้อแค่วันสุดท้าย ที่เกษตรนี่หมอบ เป็นหมอบ กูนึกว่าเรียน รด หมดห้องเชียร์ไป พี่เชียร์ก้อกลายเปนคนละคน บ้าบอกันไป ก้อรักพี่เชียร์ อยากเป็นบ้างๆ นิติสัมพันธ์
เป็นการรับน้องนอกสถานที่ ที่มีการตั้งชื่อให้ดูหรูกว่า ไปกันเหมือนตอนไปเกษตร ไปคืนวันเสาร์กับเน็นวันอาทิตย์ ก่อนไปก้อเลือกโต๊ะ เลือกโต๊ะปิงปองไป แต่วันที่ไปค่าย ขอย้ายมาวอลเล่ย์ ที่ย้ายเพราะ ไม่มีเพื่อนสนิทอยู่โต๊ะนั้นเลย มีแหละแต่แม่งเสิอกไม่มา มันไม่ได้ฟีล อีกอย่างมันก้อเปงแค่โต๊ะ อย่าไปยึดติดมาก กอ้เลยขอย้ายมา ไม่รุ้พี่ๆจะโกรธมั้ย แต่ก้อย้ายมาแล้ว มาอยู่กับพวก กี้ ภาพตะวัน ปอนด์ พุดจีบ ปูน ตั้ว มันมาก คงเพราะคอเดียวกัน เลยจูนติดไวหน่อบ ที่น่าจดจำคงเปงการแสดงโต๊ะ ปีที่แล้วก้อเปงมดโฟร์มด ปีนี้ก้อโฆษณา แอบโดมิไนเซอร์กันไปเลย ไปเอาบีกินนี้ของภาพตะวันมาใส่ ตอนขึ้นไปก้ออายน่ะ แต่ตอนนั้นขำๆ อ่ะ ชีวิตมันต้องมีอะไรที่น่าจดจำบ้าง เวลามองย้อนกลับมา หรือกลับมาอ่าน จะได้รุ้ว่าแต่ก่อนเราเป็นยังไง บ้าแค่ไหน คิดแล้วยังประทับใจไม่หาย หมดจากการแสดง พี่ๆก้อเปิดผับใต้ดินหให้ไปเต้นกัน มีรึจะพลาด ลงไปก้อกินเหล้่ากันเมามาย แต่เหล้าตากินยาก เพราะมืด และหมดเร็วสัดๆ วันนั้น เมามากแต่ฝืนไม่เมา ลากเพื่อนกลับห้อง เพื่อนคงไม่เมา แต่กูไม่ไหวแล้ว เมาแล้สเปงคนดีเชียว ห้าๆๆ กลับไปก้อยังรักความสะอาด อาบน้าม ลงอ่างที่เปิดทิ้งไว้ก่อนนอน พอลงอ่างเท่านั้นล่ะ กูตายเลย ลอยอืดคาอ่าง หมดสภาพ แอ๊บไม่เมา คือกูไม่ไหวแล้ว อ๊วกๆ และอ๊วกๆ จะตายเอา ถึงจะอ๊วก แต่เมาแล้วก้อรัะกสะอาด ฉีดทำความสะอาดเรียบร้อย เมาแล้วกูเปงคนดีจิงๆด้วย ไม่ได้หลับคาอ่างน่ะ มาหลับที่เตียง ว้าว ก่อนจะเมาก้อมมีการผูกข้อมือ คงเปงธรรมเนียม ที่การผูกจะต้องทีเทียน เพื่อความสลัวสวยงาม ปีหน้าเปลี่ยนเปง กำยานดีก่า จะได้เร้าอารมณ์น้อง เอิ่มๆๆๆ กลับมาจากที่นั้น
ก้อเข้าฤดูเนิร์ด เนิร์ดชนิด เหี้ยๆ เลยที่เดียว ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบนานขนาดนั้น และยเอะขนาดนั้น สิ่งสำคัญที่กระตุ้นเราคือ จำไว้นะเมิงคือเด็กซิ่ว คำเนี้ยแหละ ที่ช่วยให้เราเข้าใจว่า ทำไมต้องอ่าน อีกทั้ง ทุกคนอ่าน แล้วเมิงไม่อ่านจะได้หรือ เมิงควรจะตามเค้าไป น่ะ นั้นแหละ ไม่ไหวแล้ว
ไว้แค่นี้ ก่อน สนทนาไร้สาระ
กู .. เมิงอยู่ไหน (ประโยคประจำเพื่อไม่ให้การพูดฮัลโหล เยอะเกินไปจนเกลื่อน) เพื่อน .. อยู้บ้านทำไมๆ กู .. ไปดูหนังเป็นเพื่อนกูหน่อยกูอยากดูมากแล้ว (คาดหวังว่าเพื่อนคงจะไป) เพื่อน .. เรื่องไรอ่ะ กู .. เรื่อง ...... อ่ะ เพื่อน .. เมิงเลี้ยงปะล่ะ (เอ๊ะไอ้นี่) กู .. สัดเมิงเคยจ่ายหรอ ฟายถามเหมือนเมิงจะออกตังค์ เออดิ เพื่อน .. กูก้อถามเปงพิธี (พิธีบายศรีสู่ขวัญแม่เมิงหรอ )ไปสิ กี่โมง กู .. ออกมาเลย เพื่อน .. กูยังไม่ได้อาบน้ำเลย (บ่ายโมงกว่าแล้วตอนนั้น ทำเหี้ยอะไรอยู่) กู .. เหี้ย เมิงทำห่าไรอยู่ไมยังไม่อาบ เพื่อน .. ก้อกูไม่ได้ออกไปไหนนิ ยังไม่สกปรกก้อเลยไม่อาบ (กูควรจะดีใจมั้ย) กู .. เมิงกล้าอ้าง เออ จะออกจากบ้านโทรหากู จะได้ออกไป เพื่อน .. โอเชๆ เวลาผ่านไปชาติเศษ
เพื่อน .. กูออกมาแล้วน่ะ
กู .. เออ กูจะออกและ (ถ้ากูไปดูคนเดียวคงได้ดูไปครึ่งเรื่องและ นานมาก) กูมาถึงเซ็นทรัล
กู .. เมิงอยู่ไหนเนี้ย
หนังรอบเร็วสุดอีก สิบนาทีเข้าโรง จะทันมั้ย เพื่อน .. รถติดวะเมิง กูก้อรีบอยู่ กู .. เมิงรีบเลย มันมีรอบเดียวกูจะดูเรื่องนี้ เพื่อน .. เดี๋ยวกูจะบอกคนขับให้น่ะ ว่าให้ขับเร็วๆ (ยอกย้อนๆ) กู .. ขอบคุณ เมิงมากที่ประชด (เมิงบอกคนขับกดไนตรัสมาเลยน่ะ สัด ดริฟด้วยยิ่้งดี) เพื่อน .. แล้วจะให้กูทำไง เหาะไปหรอ (เออสิ ) กู .. ทำได้มั้ยล่ะสัด เหาะมาสิ เหี้ย เพื่อน .. ไม่มีรอบอื่นแล้วหรอ (ถามคำถามที่กูตอบไปแล้วเพื่อ) กู .. ไม่มีแล้ว ถ้ามีกูจะเร่งเมิงเพื่อ คิดบ้างอะไรบ้างงงงง เพื่อน .. เอิ่ม ทำไงดีล่ะ กู .. กูก้อไม่รู้ เอิ่มเอาเปงว่าเมิงรีบมาหนังกว่าจะฉายมันมีตัวอย่าง ราวๆครึ่ง ชม. เพื่อน .. ไม่เอากูอยากดูหนังตัวอย่าง (กูจะไปบอกคนตั๋วให้รอเมิงน่ะ อย่าเพิ่งฉาย ควย) กู .. เหี้ยยยยยย เมิงจะเอายังไงอีก เพื่อน .. โอเคกูจะรีบ เวลาผ่านไปหนังเข้าไปสิบนาทีได้แล้ว
กู.. ถึงไหน
เพื่อน.. กูถึงแล้วเมิงอยู่ไหน (ขอบคุณพระเจ้า ถึงแล้ว) กู.. หน้าโรง เมิงรีบขึ้นมาด่วน เพื่อน .. ไหนกูไม่เหงเมิงเลย กู .. ฟาย กูก้อยืนอยู่หน้าเมิงนี่ไง จะโทรเพื่อ เพื่อน .. กูไม่เหง กูลืมเอาแว่นมา กู .. ห่า ลืมให้หมด เงิน แว่น ไม่ต้องเอามาแล้ว ตายบไปเลยไป๊ ได้ดูแล้ว หนังจบ
31 August เปลี่ยน ....
^^
ขออัพสักหน่อยก่อนมันจะนานเกิน
จนลืมว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตบ้าง นับตั้งแต่เขียนครั้งสุดท้ายก้อคงจะเป็นปิดเทอมซัมเมอร์ นั่นแหละ ตอนนี้ชีวิตเปลี่ยนไปมาก ทั้งการเรียน สังคม ชีวิต และอะไรต่อมิอะไรมากมาย เปลี่ยนไปซะจน ไม่รู้ว่ามันจะเปลี่ยนได้่อีกมั้ย ปิดเทอมซัมเมอร์
ปิดเทอมซัมเมอร์นี้ไม่ได้ลงเรียนซัมเมอร์ เพราะเอกอิ๊งค์๋อย่างเราๆ ก้อจะเก็บวิชาเลือกไปเกือบหมดแล้ว ก้อเลยไปลเรียนพิเสดภาษาสเปน แถวๆอารีย์มุ่งมั่นว่าจะพูดให้ได้ห้าภาษา เพื่อจะได้มีงานดีๆ นั่นคือความคิดตอนนั้นน่ะ แต่ตอนนี้คงคิดไม่ได้อีกแล้ว เอิ๊ก..... ปิดเทอมนั้นได้ไปทำงานพิเศษ ไปขายหนังสือในงานสัปดาห์หนังสือ ที่บูทเอเชียบุ๊ค เอาท์เล็ท ใครที่ไปมาก้อคงจะเห็น เด็กตัวโย่งๆ ที่พูดภาษาอังกิดมะค่อยรู้เรื่อง จัดหนังสืออยู่ ที่ตลกก้อคือ ต้องไปขายหนังสือเก่า ซิ่งมันก้อผ่านบู๊ตมาหลายแล้ว สภาพมันก้อเลยไม่เพอร์นัก แต่ที่สำคัญที่สุดมันปนเป กันและก้อมากด้วยนักเขียน ซิ่งเหมือนกูจะรู้ว่างานเข้า ต้องมาทำหมวดfiction ก้อเลยต้องมาจัดชั้น ซึ่งพอจัดเปงหมวดหมู่เรียบร้อยสวยงาม งานสัปดาห์ก้อหมดพอดี แล้วกูจะจัดเพื่อ .. แต่ก้อดีที่ได้ฝึกภาษาได้เจอ คนมากมาย ได้เจอเพื่อนใหม่ ที่เปงทั้งพี่ที่บู๊ต และบรรดาเพื่อนร่วมงาน ที่สำคัญที่สุดได้เจอ บียอนเซ่ นี่แหละ ห้าๆๆๆ หมาดจากขายหนังสือก้อมาตั้งหน้าตั้งตาเรียน
เสปนต่ออย่างตั้งใจ ออมตัวการสำคัญที่เปงปัจจัยหนึ่ง ในการเปลี่ยนแปลงของชีวิต บอกเลยว่าตอนนั้นชีวิตมีความสุขมาก เกรดก้อดี รู้มั้ยว่าเก็ทเอมาห้าตัว ได้ยกเว้นค่าหน่วยกิต ไม่ได้บอกแม่ด้วย กะว่าจะเอาค่าเทอมที่เหลือ ไปซื้อเสื้อผ้้าซักกะหน่อย แต่แล้วมันก้อไม่เปงดังคาด ใบสมัครเลือกคณะที่จำไม่ได้ว่าสมัครไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ก้อพุดขึ้นมา ตอนนั้นจำได้ว่านอนหลับ และตื่นมาตอนเกือบจะทุ่่ม และนึกขึ้นได้ว่า ยังไมได้จ่ายตังค์ค่าใบสมัครสอบ ตอนแรกก้อว่าช่างมันจะไม่จ่าย เพราะไม่ได้ซีเรียสอยู่แล้ว แต่แม่จะไปตีแบดอยู่แล้ว ด้วยความอยากมีฟีลติดจุฬา ซึ่งคาดว่าไม่มีทาง จึงตามแม่ไปจ่ายค่าใบสมัครที่เซ็นทรัล เพราะที่นั่นแบงค์ปิดตอนสองทุ่ม และหนึ่งในคณะที่เลือก ก้อมีคณะ รัดสาดไออาร์ สองรูปแบบ นิติศาสตร์จุฬา(ออมบอกให้เลือกตอนแรกเลือกรัดสาด ไออาร์ มธ) และจิตวิดยา ชีวิจก้อผ่านไปโดยไม่มีอะไร
จนกระทั่งวันประกาศผล วันนั้นนอนดูทีวีอยู่ มีความรู้สึกว่าผลการคัดเลือกจะประกาศแล้ว แต่ไม่ได้สนใจอะไร เพราะตอนนั้นมั่นใจว่าระบบ ต้องล่มเหมือนปีที่แล้วแน่นอน ก้อเลยรอเกือยสองชั่วโมง แต่เหมือนมันมีอะไรบอกว่าเราติด หนึ่งในสี่คณะนั้นแน่นอน ก้อเลยตัดสินใจเดินไปเช๊คดู เปงอย่างที่คิด เน็ตช้ามาก เปิดไม่ขึ้นซะที ก้อเลยเปิดทิ้งไว้แล้วไปดูทีวี พอกลับมา บอกได้เลยว่าตกใจ ที่เหงชื่อตัวเองมีสิทธิ์สอบสัมพาด คณะนิติศาสตร์ คณะที่เคยคิดว่าจะไปม่เข้าไปยุ่งกะมันอีก เพราะผิดหวังจับมันมา เดินไปบอกแม่
ตอนแรกแม่ไม่เชื่อ เลยให้มาดูที่จอคอม เท่านั้นแหละ ทุกอย่างก้อไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ตอนนั้นบอกแม่ไปว่าไม่เอาหรอก ไม่อยากซิ่ว แต่ก้อไม่อาจสลัดความคิดออกจากหัวได่้ ดีใจน่ะที่ติด แต่ทำไม่มันเส้าใจอย่างบอกไม่ถูก ผ่านมาจนใกล่้จะสัมพาด
ความดีใจกลายเป็นความเครียด กดดันให้เลือกไม่ถูก เพื่อนๆก้อต่างบอกว่าให้ไปเถอะ โอกาสมาแล้ว แต่แล้วไงมันก้อขึ้นอยู่กับตัวเรา ว่าจะเลือกทางไหน แต่มันก้อเลือกไม่ได้ แม่บอกว่า มันขึ้นอยุ่กับตัวเราเอง แต่เราก้อถามแม่่ไปว่า อยากให้เรียนมั้ย แม่ก้อบอกเพียงว่า อยาก เพื่อนโทรมาจากเมกา (ปอนด์) ก้อบอกว่าไปเหอะถ้ารั้งไว้ก้อเหมือนเห็นแก่ตัว โอกาสมาขนาดนี้แล้ว ไม่ไปก้อโง่แล้วล่ะ ทุกเสียงคงมาพร้อมๆกันว่าเราน่าจะไป วันเฟิร์สเดท
เราตัดสินใจไป โดยยังไม่ตัดสินใจว่าจะเอาหรือไม่เอา ก้อไม่มีอะไร นอกจากได้ค้อนกับผ้าติดบ่า กลับมา ตอนนั้นนอนไม่หลับ จนกระทั่งมาถึงวันสัมพาด วันนั้นไม่ตื่น บอกเลยว่าไม่อยากไป แต่เมื่อนอนบนเตียงนอน คิดทบทวนว่า ถ้าวันนี้เราไม่ไป มันจะเกิดอะไร เราจะพลาดอะไร เราจะฝืนชะตารึเปล่า ตัดสินใจลุกขึ้นไปอาบน้ำ ไปถึงบอกเลยตอนนั้นใจยัง ไม่พร้อม แต่ตัวก้อมาแล้ว ไม่รู้เพราะอะไร เดินเข้าห้องไปกรอกใบเอกสารต่่างๆ เอกสารเตรียมคืนก่อนวันไปด้วยซ้ำ ตอนนั่นกรอกเอกสาร ใจตอนนั้นอยากจะลุกออกมา เพราะคิดถึงเพื่อนและไม่รู้ว่า จะหาเพื่อนใหม่ได้เหมือนที่เก้่ารึเปล่า แต่ใจก้อบอกว่า คำว่าเพื่อนแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน มันก้อยังเปงเพื่อนไม่ใช่หรอ นี่อนาคตเราเองคิดให้ดี ในที่สุดก้อปล่อยให้เวลาเดินไปจนถึงเวลาสัมพาด เมื่อถึงตอนสัมพาด
อาจารย์ที่สัมพาด โหดมา คงเพราะเราเปงเด็กซิ่วด้วยส่วนหนึ่ง ทุกอย่างเลยดูอึดอัดไปหมด คำถามที่ถูกถามคือ คุณจะใช้ทักษะอะไรในการเรียนที่นี่ ผม : อ่านหนังสือเยอะๆ คับ อ : คุณไม่เข้าใจคำถามหรอ ทักษะอะไร ผม : ต้องขยัน คับ อ : นี่คุณไม่เข้าใจภาษาไทยหรอ เรียนมาปีนึงนี่ไม่ช่วยอะไรเลยน่ะ ผม : คับ (กูเริ่มเดือดแล้วกูแอดติดเข้ามาได้น่ะ ไม่ได้จับฉลากมา ให้เกียรติ์สถาบันกูบ้าง กูตอบผืดก้อไม่เหงต้องด่า) อ : เอาว่าไงถามง่ายๆแค่นี้ถ้าตอบได้จะหใเข้าเรียน ผม : (เอาเห๊อะ กูตอบไม่ได้ จบแล้วใช่มั้ยกูไมได้อยากเรียนนักหนา ปล่อยกูไปเถอะไม่ต้องรับกู กูเข้าใจแล้วว่ากูหาเรื่องใส่ตัว) อ : เรียนคณะนี้อยากจะเปงอะไร ผม : อยากเปงผู้พิพากษา อ : แล้วรู้มั้ยทำไงถึงจะได้เปง ผม : ตอบไปเท่าที่รู้ว่าต้องสอลบตั๋วทนาย สอบเน สอบผู้พิพากษา อ : รู้มาจากไหนมั่วเจงๆ ผม (ถ้ากูรู้ทุกอย่างกูจะมาเรียนทำไมให้เมื่อย เหี้ยเอ้ยกูเริ่มอยากจะลุกออกจากห้องเสียตอนนั้น) อ : สรปุว่าไงรู้รึยังว่าเรียนคณะนี้ต้องใช้ทักษะใด ผม : (กูจะตอบว่ารักความยุติธรรม แต่ก้อกลัวว่าจะเหมือนเซเลอร์มูน) เอาว่ะ ต้องอ่านหนังสือก่อนเรียนและต้องทบทวนหลังเรียน อ : นั่นแหละใก้แล้ว อ่านหนังสือแล้วอะไรอีก ผม : ทักษะ อ่าน เขียน ฟัง พูด คิด วิเคราะห์ คับ อ : นั่นแหละคำตอบ ผม : ได้่ข่าวว่ากูตอบไปตั้งแต่แรกแล้ว เมิงก้อควรจะใบ้ให้กูตั้งแต่แรกไม่ใช่ด่ากู แม่ง หลังจากได้สัมพาด
ลงมาบอกเลยว่าอยากให้ที่นี่ไม่รับกู กูไม่อยากเรียน ให้ตายเถอะ แล้วต่อจากนั้นก้อไปเดินสยาม
ด้วยความรู้สึกว่าวันนี้กูไม่น่ามาเลยจิง ต่อตอนสอง(เมื่อยสัด) ....... 23 October It's Might Be a Good Dayเยส เยส เยส
ต้องตื่นเช้า
จะเปิดเทอมและ อาทิดหน้านี้แหละ เพราะถ้ายังเสือกนอนแบบนี้ เปิดเทอมกูไม่ตื่นแน่นอน 555+ เรียนๆ เครียดๆ เพราะเดี๋ยวแม่งก็สอบ เซ็ง t o d a y
มีเรื่องให้ดีใจแต่เช้า
ไม่ใช่อารายมาากมาย แค่อัลบั้มเพลงที่รอ แม่ง leak ออกมาก่อนกำหนด 555+ ได้โหลดฟรี ฟังฟรีอีกและ คาดว่าวันนี้ คงนั่งฟัง นั่งแกะเพลงทั้งวัน Pround 2 Present
  On The Floor
GediCulouS Feat. GediCulouS (555+)
When I'm painful U Know, U Ignore
And it hurts me when U're Closing the Door 2 your heart and left me here outside I'm standing in the rain crying all the night And I don't know why i'm still waitin for U don't love me like it's used anymore Now i left only thing that belong 2 yours I'm gonna dump your heart on the floor The floor the floor eh eh eh dump your heart on the floor the floor the floor eh eh eh dump your heart on the floor the floor the floor eh eh eh dump your heart on the floor the floor the floor eh eh eh eh eh ah Wriiten By Me in Umbrella Cover !!!!
m u s i c o f t h e d a y
1st single
 Piece Of Me - Britney Spears
I’m Mrs. Lifestyles of The Rich and Famous
(You want a piece of me) I’m Mrs. Oh My God That Britney’s Shameless (You want a piece of me) I’m Mrs. Extra! Extra! this just in (You want a piece of me) I’m Mrs. she’s too big now she’s too thin (You want a piece of me) The Lyric is So True
Cool !!!
2nd Single
Something That I Already Know - Backstreet Boys
20 October Regis KU 's Suck !!!!ล ง ท ะ เ บี ย น
พล๊อตตารางเรียนกันตั้งแต่ตอนสอบ
โคกันว่าจะเรียนเซคไหนตรงๆกัน ส่วนวิชาอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไป ตามสนใจ ในที่สุดก็มาถึงวันลงทะเบียน นรกมาก ลงที่บ้านไม่ได้ไปลงที่ มอ เหมือนคนอื่น เพราะไม่มีรถไป และ ขี้เกียจไปเอง และก็กลัวไม่มีเครื่องคอม เลยอยู่บ้านลงแบบ ชิลๆๆ ตื่นเช้ามาช่วยไอ้ปามลงทะเบียน แมร่ง ช้าได้อีก กูก็ทำใจไว้แล้วว่ากูต้องช้าเหมือนกัน กูเลยรีบเข้าลงตั้งแต่เวลาเนิ่น (ทันทีที่ 11 โมง แสดดด) โอ้ว กว่าจะได้ลงแต่ละตัว สาหัส แม่งเดี๋ยวหลุด โหลดเต่าๆ เล่นเอาปวดขี้ ลำใส้บิดด้วยความตื่นเต้น เสียวเกร็ง ขนคอลุกซู่ กลัวจะลงไม่ทัน ไอ้อภัยก้อโทรมาถามว่าลงไรบ้าง กูก้อบ่นๆแล้วบอกมันไป สัดครึ่ง ชมแล้ว ลงได้ 2 ตัว แถมกีฬาเต็มอีก แสรดเชี้ยได้อีก สุดท้ายก็ลงครบ เล่นเอาเกือบขี้ราด พอกูลงไม่ทันเส็ด ไอ้อภัยโทรมาอีก บอกว่าเหลือ 15 นาที จะหมดเวลามัน ยังลงไมได้ซักตัวเลย แสด ก็เลย ระดมลงกัน มัน กู เพื่อนมัน ได้ 7 ตัว รอดไปดังควายขวิด ผ ล ส อ บ
ในที่สุด
ฟ้าเมตตา ส่งเอลงมาให้กูได้ครอบครอง 1 ตัว เกรดญี่แจ๊ป ที่คาดว่าตงซีก็กลับเปง บี ซะงั้น เซอร์ไพรส์ได้อีก 555+ มีความสุขเว้ย แต่เดี๋ยวเปิดเทอม น่ะ เซ็งๆๆ ดี แ ท ค
เพราะ ตูน แม่งมีโปรดีเทค
มันก็เลยบุฟเฟ่คุยกันยามดึกดื่น ก็เลยแจมด้วย แสด อีกกิจกรรมยามว่างจาก ออดิชั่น 555+ แกล้งกันมันส์ดี ปิ ด เ ท อ ม
แมร่งหัวฟู
หน้าเชี้ยได้อีก เซ็ง โหลดเพลงฟัง เขียนเพลง ร้องเพลง อัดเพลง เพ้อเจ้อ บ้างงง อะไรบ้าง คืนนี้ไป คลองถม หาหนังดูเล่นซะสิบเรื่อง เห้ออออออ ตังค์ไม่มี พรุ่งนี้ออกเจ คงได้กินพิซซ่า อยากไปเที่ยววว สวนหนุก แมร่งเอ้ย ไปคนเดียวแมร่งเลยดีมั้ย ภาคปลายปี 50
17 October Waiting For a Chance/Changeน่าเบื่อเพราะไม่มีไรทำ กะจะได้ดู Heroes season 1 แบบ Non-Stop แม่งเสือกเลื่อนกำหนดออก พักนี้เปงไรไม่รู้ สิวขึ้นอีกเซ็งๆๆ โคตรรรร ...... แมร่ง..... ดู DC เล่น Aud เชท MSn วกไปวนมา อยากไป Dreamworld เพื่อนแม่งก็ไม่มีตังค์ อารยว่ะะ อยาได้ ซีดีเพลง ไม่มีตังค์ ปิดเทอมแล้งเงินขาดมือ อยากอ่าน นารูโต๊ะ แม่งเสือกออกแบบใหม่มา 6 เล่ม รองิ๊ด คอมแม่งก็เน่า ไวรัสแดกกกกก จะขึ้นห่าไรนักหนา ป๊อปอัพ รำคาญ ปิดแล้วปิดอีก A Week
ไปเซ็นปิ่น ซื้อ นารูโตะ ไปติวอิงค์ให้เพื่อน เรื่องปลาโลมา เหี้ยไรไมรู้ งง โคตร ไปดูหนัง Stardust แฟนนตาซี (มันส์โคตร ชอบ แคลล์ เดนท์) ตอนแรกจะดู คิงดอม แต่กลัวคนข้างๆจะหลับ 555+ ไปซื้อเสื้อผ้า หลังจากไม่ได้ซื้อนาน ไม่มีเสื้อจะใส่ ดู ของ บิลลาบองแมร่งโคตรแพงเสื้อยืดตัวล่ะ พันกว่า แต่งานเนี้ยบมาก สรุปไปซื้อตงตลาดนักเมเจอร์ถูกสุด ได้กระเป๋ามา แสดใบใหญ่เกิ๊น ... อยากได้ แตะคู่ใหม่ แต่ 450 กรวย !!! สวยแต่แพงได้อีก อยากได้ประเป๋า ของ Gior แสด 2800 แพง อยากได้ หนังงงงงงงงง อยากได้คนรู้ใจ (555 + ) อยากได้มือถือ ใหม่ I phone แต่ ซอฟแวร์ยังไม่สมบูรณ์ อยากได้ ์Notebook ไวโอ 6 หมื่น สัดไม่ทำซะแสนเลยล่ะ อยากได้ เพลย์สาม อยากได้ Psp ตัวบางง อยากได้ I pod nano ตัวใหม่ อยากได้นาฬิกาของ FOssil อยากได้ ตังค์เยอะๆๆๆ อยากได้ทุกอย่างงงงงงงงงง !!!!!! จบ !!!
ไม่อยากเปิดเทอม ไม่อยากเรียน อยากอยู่อย่างสบาย มีเงินให้ใช้ ทำได้ม้ายยยย
Ps .
Before this time when i was behind
it's so hard 2 move on and then i figure it out Maybe the moutain that i always climb Is Just a grain of Sand I realize that i 'm not alone I do need someone to share but now it's maybe a time 2 look around and see thing pass by Written By Ged . |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
